Uzasadnione podejrzenie to norma prawna, która pozwala policji zatrzymać i tymczasowo aresztować kogoś na podstawie konkretnych faktów. Jest ona niższa niż prawdopodobna przyczyna. Wymaga czegoś więcej niż tylko przeczucia. Funkcjonariusz musi wskazać konkretne obserwacje lub informacje sugerujące popełnienie przestępstwa.

Sąd Najwyższy ustanowił standard w sprawie Terry przeciwko Ohio w 1968 roku. Sprawa dotyczyła policjanta, który wielokrotnie obserwował mężczyzn przechodzących obok witryny sklepowej i doszedł do wniosku, że obserwują oni to miejsce. Sąd uznał, że zatrzymanie było zgodne z prawem, ponieważ funkcjonariusz miał uzasadnione podejrzenia oparte na swoich obserwacjach i doświadczeniu.

Na co pozwala uzasadnione podejrzenie

• Krótki areszt śledczy.
• Przeszukanie w celu sprawdzenia, czy funkcjonariusz posiada broń, jeśli obawia się o swoje bezpieczeństwo.
• Pytania o tożsamość i aktywność.
• Nie pozwala na przeprowadzenie pełnego przeszukania ani aresztowania.
• Nie stanowi to uzasadnienia dla długotrwałego zatrzymania bez uzasadnionej przyczyny.

Uzasadnione podejrzenie zależy od konkretnych faktów. Osoba uciekająca nocą z obszaru o wysokiej przestępczości może uzasadniać zatrzymanie lub nie, w zależności od całokształtu okoliczności. Sam profil kuriera narkotykowego nie wystarczy. Sądy biorą pod uwagę to, co funkcjonariusz wiedział w momencie zatrzymania, a nie to, czego dowiedział się później. Standard ten równoważy bezpieczeństwo publiczne z prawem do nieuzasadnionych zatrzymań gwarantowanym przez Czwartą Poprawkę do Konstytucji. To niski próg, ale nie oznacza to, że nie ma go wcale.