Redelijke verdenking is een wettelijke norm die de politie toestaat iemand staande te houden en kort vast te zetten op basis van specifieke feiten. Deze norm is minder streng dan waarschijnlijke oorzaak. Er is meer nodig dan een vermoeden. De agent moet concrete waarnemingen of informatie kunnen aanwijzen die erop wijzen dat er sprake is van criminele activiteiten.

Het Hooggerechtshof stelde de norm vast in de zaak Terry v. Ohio in 1968. De zaak betrof een politieagent die mannen herhaaldelijk langs een winkelraam zag lopen en concludeerde dat ze de winkel aan het verkennen waren. Het Hof oordeelde dat de aanhouding rechtmatig was omdat de agent op basis van zijn waarnemingen en ervaring een redelijke verdenking had.

Wat redelijke verdenking toestaat

• Korte onderzoekende hechtenis.
• Een fouillering op wapens als de agent vreest voor zijn eigen veiligheid.
• Vragen over identiteit en activiteit.
• Het staat geen volledige huiszoeking of arrestatie toe.
• Het rechtvaardigt geen langdurige detentie zonder gegronde reden.

Een redelijke verdenking is afhankelijk van de specifieke feiten. Iemand die 's nachts wegrent uit een gebied met een hoge criminaliteit kan al dan niet een reden zijn om iemand staande te houden, afhankelijk van alle omstandigheden. Een profiel van een drugskoerier alleen is niet voldoende. Rechtbanken kijken naar wat de agent wist op het moment van de aanhouding, niet naar wat hij of zij achteraf te weten is gekomen. De norm weegt de openbare veiligheid af tegen het recht op bescherming tegen onrechtmatige inbeslagname, zoals vastgelegd in het Vierde Amendement. Het is een lage drempel, maar het is zeker geen drempel.