Prima facie oznacza „na pierwszy rzut oka”, „na pierwszy rzut oka”. W prawie opisuje to dowód wystarczający do udowodnienia faktu, chyba że druga strona go obali. Sprawa prima facie pozwala powodowi pokonać pierwszą przeszkodę. Nie gwarantuje ona zwycięstwa, ale przenosi ciężar dowodu na pozwanego.

Termin ten pojawia się w wielu kontekstach. Prokurator przedstawia sędziemu sprawę prima facie, aby zobowiązać oskarżonego do udziału w procesie. Powód w sprawie o dyskryminację w zatrudnieniu udowadnia, że ​​jest członkiem grupy chronionej, posiada kwalifikacje do pracy, został odrzucony i że okoliczności sugerują dyskryminację. Po udowodnieniu tych okoliczności pracodawca musi uzasadnić odmowę.

Prima facie w praktyce

• Wystarczające dowody, aby kontynuować, ale nie rozstrzygający dowód.
• Przenosi ciężar produkcji na drugą stronę.
• W różnych dziedzinach prawa obowiązują różne elementy.
• Brak wystarczających dowodów kończy roszczenie.
• Dowody obalające mogą podważyć dowód prima facie.

Sędziowie używają tego zwrotu, aby oddzielić sprawy, które zasługują na proces, od tych, które na niego nie zasługują. To mechanizm selekcji. Powód, który nie potrafi przedstawić dowodów prima facie, przegrywa w postępowaniu w trybie sumarycznym lub w sprawie o oddalenie powództwa. Powód, który potrafi, przechodzi do etapu ujawnienia dowodów, gdzie pojawiają się prawdziwe dowody. Prima facie to pierwsza brama, a nie ostatnie słowo.