Prima facie betekent op het eerste gezicht, op het eerste gezicht. In de wet beschrijft het bewijs dat voldoende is om een ​​feit te bewijzen, tenzij de andere partij het tegendeel bewijst. Een prima facie-zaak helpt de eiser de eerste horde te nemen. Het garandeert geen overwinning, maar het verschuift de bewijslast naar de verweerder.

De term komt in veel contexten voor. Een openbaar aanklager presenteert een prima facie zaak aan een rechter om een ​​verdachte door te verwijzen naar de rechter. Een eiser in een zaak van discriminatie op de werkplek stelt een prima facie zaak vast door aan te tonen dat hij/zij tot een beschermde groep behoort, gekwalificeerd is voor de functie, is afgewezen en dat er omstandigheden zijn die wijzen op discriminatie. Zodra dat is aangetoond, moet de werkgever een legitieme reden voor de afwijzing aanvoeren.

Prima facie in practice

• Voldoende bewijs om verder te gaan, maar geen doorslaggevend bewijs.
• Verschuift de productielast naar de andere kant.
• In verschillende rechtsgebieden gelden verschillende elementen.
• Als er geen prima facie bewijs wordt geleverd, vervalt de vordering.
• Weerleggend bewijsmateriaal kan een prima facie bewijsmateriaal tenietdoen.

Rechters gebruiken deze term om onderscheid te maken tussen zaken die een rechtszaak verdienen en zaken die dat niet verdienen. Het is een selectiemechanisme. Een eiser die geen prima facie bewijs kan leveren, verliest de zaak via een summier vonnis of een motie tot afwijzing. Een eiser die dat wel kan, komt in de fase van bewijsvergaring terecht, waar het werkelijke bewijs aan het licht komt. Prima facie is de eerste stap, niet het laatste woord.