Warstwy gleby i skał akumulują się sekwencyjnie. Stratygrafia to nauka badająca te warstwy, ich kolejność i relacje między nimi, wykorzystywana do ustalania chronologii względnej w archeologii i geologii.

Zasada superpozycji głosi, że w nienaruszonych osadach niższe warstwy są starsze niż wyższe. Archeolodzy dokumentują kontekst stratygraficzny każdego znaleziska, aby umożliwić rekonstrukcję powiązań i sekwencji. Stratygrafia geologiczna koreluje jednostki skalne w różnych regionach i wiąże je z geologiczną skalą czasu.

Zaburzenia – jamy, nory, erozja – komplikują interpretację i muszą zostać rozpoznane w terenie. Rysowanie przekrojów, fotografowanie warstw i coraz częściej korzystanie z zapisu cyfrowego pozwalają zachować informacje stratygraficzne. Bez starannej stratygrafii wartość chronologiczna wykopanego materiału ulega zawaleniu.

• Badanie osadów warstwowych i ich kolejności
• Podstawy datowania względnego w archeologii
• Opiera się na superpozycji i kontekście
• Wymaga starannego rejestrowania w terenie