Zanim historia analityczna stała się powszechna, pisarze sporządzali kroniki. Kronika to oparty na faktach opis wydarzeń ułożonych w porządku chronologicznym, często obejmujący wiele lat i łączący lokalne doniesienia z szerszymi wiadomościami politycznymi lub religijnymi.

Średniowieczne kroniki europejskie często powstawały w klasztorach lub na dworach królewskich. Mogły zaczynać się od Stworzenia lub Wcielenia i trwać aż do czasów autora. Styl waha się od zwięzłych notatek kronikarskich po obszerniejsze fragmenty narracyjne. Podobne tradycje istniały w świecie islamskim, Azji Wschodniej i innych miejscach.

Kroniki dostarczają współczesnych lub niemal współczesnych świadectw, ale jednocześnie odzwierciedlają uprzedzenia i ograniczenia informacyjne ich autorów. Późniejsi historycy wydobywają z nich dane, zachowując jednocześnie czujność na cel i perspektywę. Ta forma pozostaje jedną z najstarszych, ciągłych metod dokumentowania przeszłości.

• Chronologiczny pisemny opis wydarzeń
• Często produkowane przez instytucje lub sądy
• Łączy wiadomości lokalne i szersze
• Cenne, ale ograniczone perspektywicznie źródło