Niektóre z najstarszych zapisów historycznych po prostu wymieniają wydarzenia z poszczególnych lat. Roczniki to zapisy chronologiczne, które odnotowują wydarzenia w kolejności chronologicznej, często krótko i bez dogłębnej analizy. Klasztory, dwory królewskie i władze miejskie przechowywały je jako pamięć roboczą.

Średniowieczne kroniki europejskie często rozpoczynają się od roku Wcielenia, a następnie odnotowują zgony władców, bitwy, zaćmienia i lokalne katastrofy. Tradycje chińskie i islamskie tworzyły porównywalne, coroczne zestawienia. Forma ta stawia porządek i ciągłość ponad rozmachem narracji.

Historycy cenią annały ze względu na ich współczesną perspektywę i sposób, w jaki ujawniają to, co kompilatorzy uznali za warte zapamiętania. Luki i milczenia same w sobie stanowią dowód. Późniejsi autorzy często rozszerzali notatki annalne, tworząc obszerniejsze kroniki, jednak surowy, roczny zapis pozostaje podstawowym rodzajem dokumentacji historycznej.

• Zapis chronologiczny rok po roku
• Często krótkie i rzeczowe
• Przechowywane przez sądy, klasztory i miasta
• Cenny ze względu na współczesne detale