Przed średniowieczem rozciąga się rozległy obszar ludzkiego doświadczenia. Historia starożytna bada społeczeństwa od wynalezienia pisma około pięć tysięcy lat temu, aż do konwencjonalnego końca starożytności około V wieku n.e. Obejmuje Bliski Wschód, Egipt, Grecję, Rzym, Persję, Indie i Chiny, a także inne ośrodki.

Źródła obejmują inskrypcje, kroniki, monety i pozostałości archeologiczne. Naukowcy rekonstruują systemy polityczne, gospodarki, religie i wymianę kulturową na dużych odległościach. Głównymi tematami są rozkwit i upadek imperiów, rozwój prawa i filozofii oraz rozprzestrzenianie się technologii.

Periodyzacja różni się w zależności od regionu; to, co uznaje się za „starożytne” w regionie Morza Śródziemnego, różni się od chronologii w Azji Wschodniej. Trwają debaty na temat wiarygodności późniejszych źródeł literackich i interpretacji dowodów materialnych. Historia starożytna dostarcza głębokiego tła, na którym definiowały się późniejsze epoki.

• Badanie odległej przeszłości przed średniowieczem
• Opiera się na tekstach i archeologii
• Obejmuje wiele wczesnych cywilizacji
• Ramki na pochodzenie wielu instytucji