Vóór de middeleeuwen ligt een enorme periode van menselijke ervaring. De oudheidkunde bestudeert samenlevingen vanaf de uitvinding van het schrift, zo'n vijfduizend jaar geleden, tot het gangbare einde van de oudheid rond de vijfde eeuw na Christus. Het omvat onder andere het Nabije Oosten, Egypte, Griekenland, Rome, Perzië, India en China.

De bronnen omvatten inscripties, kronieken, munten en archeologische resten. Wetenschappers reconstrueren politieke systemen, economieën, religies en culturele uitwisselingen over grote afstanden. De opkomst en ondergang van rijken, de ontwikkeling van recht en filosofie en de verspreiding van technologieën vormen belangrijke thema's.

De periodisering verschilt per regio; wat in het Middellandse Zeegebied als 'oud' wordt beschouwd, verschilt van de tijdlijnen in Oost-Azië. Er bestaan ​​nog steeds discussies over de betrouwbaarheid van latere literaire bronnen en de interpretatie van materiële bewijzen. De antieke geschiedenis biedt de diepgaande achtergrond waartegen latere tijdperken zich definieerden.

• Studie van het verre verleden vóór de Middeleeuwen
• Maakt gebruik van teksten en archeologie.
• Omvat meerdere vroege beschavingen.
• Het kadert de oorsprong van veel instellingen.