Płyty mogą przesuwać się względem siebie, nie tworząc ani nie niszcząc skorupy ziemskiej. Granica transformacyjna to strefa, w której występuje to poziome ścinanie. Ruch ten jest zazwyczaj zlokalizowany na jednym lub kilku uskokach przesuwczych.

Większość granic transformacyjnych przesuwa segmenty grzbietów śródoceanicznych, umożliwiając ośrodkom spreadingu kompensację ruchu na kulistej Ziemi. Uskok San Andreas w Kalifornii stanowi kontynentalną granicę transformacyjną między płytami Pacyfiku i Ameryki Północnej. Trzęsienia ziemi wzdłuż granic transformacyjnych są częste, ale zazwyczaj płytsze niż w strefach subdukcji.

Ponieważ skorupa ziemska nie powstaje ani nie ulega zniszczeniu, granice transformacyjne nie charakteryzują się wulkanizmem charakterystycznym dla krawędzi rozbieżnych i konwergentnych. Tworzą one jednak doliny liniowe, strumienie przesunięte i inne charakterystyczne cechy geomorfologiczne. Zrozumienie ruchu transformacyjnego jest kluczowe dla oceny zagrożenia sejsmicznego w regionach takich jak Kalifornia i Nowa Zelandia.

• Granica płyt z poziomym ruchem ścinającym
• Nie tworzy i nie niszczy skorupy ziemskiej
• Często przesuwa grzbiety śródoceaniczne
• Charakteryzuje się występowaniem uskoków przesuwczych i trzęsień ziemi