Strefa nasycenia to warstwa podziemna, w której wszystkie przestrzenie porowe są wypełnione wodą. Znajduje się ona poniżej zwierciadła wody. Powyżej znajduje się strefa napowietrzenia, w której pory zawierają powietrze i niewielką ilość wody. Granicą między nimi jest zwierciadło wody. Zwierciadło wody podnosi się i opada wraz z opadami deszczu i suszą.

Wody gruntowe wypełniają strefę nasycenia. Przemieszczają się powoli przez pory i szczeliny. Szybkość przepływu zależy od materiału. Piasek i żwir szybko przenoszą wodę. Glina transportuje ją powoli. Strefa nasycenia jest źródłem studni. Studnia pompuje wodę ze strefy nasycenia. Jeśli wydajność pompowania przekroczy wydajność uzupełniania, poziom wód gruntowych spada. Studnia wysycha.

Koncepcje strefy nasycenia

• Poziom wód gruntowych: górna część strefy nasyconej.
• Uzupełnianie: wprowadzanie wody do strefy nasyconej.
• Odpływ: woda opuszczająca strefę nasyconą.
• Wodonośnik: przepuszczalna warstwa, w której gromadzi się woda.
• Akwitard: warstwa o niskiej przepuszczalności, która ogranicza przepływ.

Strefa nasycenia ma kluczowe znaczenie dla zaopatrzenia w wodę. Połowa światowej populacji jest uzależniona od wód gruntowych. W niektórych regionach wody gruntowe wyczerpują się szybciej, niż się odnawiają. Wodonośnik Ogallala w Stanach Zjednoczonych jest znanym przykładem. Wspiera rolnictwo w ośmiu stanach. Ale jest wypompowywany. Poziom wód gruntowych spada. Studnie zawodzą. Strefa nasycenia kurczy się. To jest problem. Wody gruntowe są zasobem odnawialnym, ale tylko wtedy, gdy odnawianie nadąża za wypływem. W wielu miejscach tak nie jest. Strefa nasycenia jest niewidoczna. Znajduje się pod ziemią. Ale jest niezbędna. To woda, którą pijemy. To woda, którą nawadniamy. To woda, która podtrzymuje życie.