Erozja gleby to proces niszczenia wierzchniej warstwy gleby przez wiatr, wodę lub działalność człowieka. Dzieje się to naturalnie, ale użytkowanie gruntów przez człowieka drastycznie go przyspiesza. Wylesianie, oranie stromych zboczy i nadmierny wypas narażają glebę na działanie deszczu i wiatru. Gdy wierzchnia warstwa gleby zniknie, jej odbudowa zajmuje wieki.

Konsekwencje są poważne. Rolnicy tracą żyzne ziemie. Osady zatykają rzeki i zbiorniki wodne. Składniki odżywcze i pestycydy przedostają się do dróg wodnych, powodując zakwity glonów. Burze pyłowe przenoszą glebę na tysiące kilometrów. Burza pyłowa lat 30. XX wieku wysiedliła miliony ludzi z amerykańskich równin. Podobne kryzysy mają miejsce obecnie w niektórych częściach Afryki i Azji.

Istnieją rozwiązania. Orka warstwicowa, tarasowanie i uprawy okrywowe utrzymują glebę na miejscu. Uprawa bezorkowa pozostawia resztki na powierzchni i poprawia strukturę gleby. Osłony przeciwwiatrowe z drzew i krzewów spowalniają wiatr. Przywracanie roślinności na zdegradowanych terenach ogranicza spływ wody. Te praktyki są kosztowne i wymagają planowania. Alternatywą jest utrata gruntu pod naszymi stopami.

Główne przyczyny

• Wylesianie
• Nadmierny wypas
• Intensywna orka
• Budownictwo i górnictwo
• Zmiana klimatu i susza