Zanieczyszczenia punktowe pochodzą z jednego, identyfikowalnego miejsca. Rura z fabryki. Rów z fermy bydła. Odpływ z oczyszczalni ścieków. Źródło ma adres. Dzięki temu łatwiej jest regulować, monitorować i egzekwować przepisy niż w przypadku zanieczyszczeń docierających z różnych miejsc jednocześnie.

Ustawa o Czystej Wodzie z 1972 roku uczyniła zanieczyszczenie punktowe centralnym elementem federalnych regulacji wodnych. Każdy, kto odprowadza zanieczyszczenia ze źródła punktowego do wód żeglownych, musi uzyskać zezwolenie. Zezwolenie określa limity emisji i wymaga monitorowania. System ten znacząco poprawił jakość wody w wielu rzekach i jeziorach, choć egzekwowanie przepisów jest zróżnicowane, a starzejąca się infrastruktura nadal przecieka.

Przykłady źródeł punktowych

• Rury odprowadzające ścieki przemysłowe.
• Miejskie oczyszczalnie ścieków.
• Przepełnienie kanalizacji ogólnospławnej podczas ulewnych deszczy.
• Skoncentrowane operacje karmienia zwierząt.
• Zrzuty wód opadowych z dużych placów budowy.

System źródeł punktowych działa, ponieważ jest konkretny. Można pobrać próbkę wody z końca rury. Można prześledzić zanieczyszczenie do konkretnego obiektu. Można ukarać operatora grzywną. Słabą stroną jest to, że wiele najgorszych problemów z jakością wody pochodzi ze źródeł rozproszonych, których system pozwoleń nie obejmuje. Regulacja źródeł punktowych to historia sukcesu, ale to tylko część obrazu.