Fabuła to ciąg zdarzeń w opowieści, ułożony w taki sposób, aby stworzyć związki przyczynowo-skutkowe i wzbudzić zainteresowanie. Jest architekturą tego, co się dzieje.

Konwencjonalna fabuła przechodzi od ekspozycji, przez narastającą akcję do punktu kulminacyjnego, a następnie do opadającej akcji i rozwiązania. Konflikty napędzają ruch; decyzje i odkrycia zmieniają kierunek. Nie każda historia ma ten sam kształt – niektóre są epizodyczne, inne kołowe, a jeszcze inne celowo antyklimatyczne – jednak czytelnicy wciąż poszukują wzorca i konsekwencji. Fabuła różni się od opowiadania w rosyjskim formalistycznym sensie: opowiadanie to chronologia wydarzeń, fabuła to konkretny porządek i nacisk na nie.

Mocne fabuły równoważą zaskoczenie z nieuchronnością. Słabe fabuły sprawiają wrażenie przypadkowych lub mechanicznie przewidywalnych. Pisarze budują fabułę poprzez wzajemne oddziaływanie pragnień bohaterów, przeszkód i zmian. Najlepsze fabuły sprawiają wrażenie, jakby wyrastały z postaci, a nie były im narzucane.

Zaprojektowany ciąg zdarzeń, który niesie narrację od początku do końca, stanowi fabułę.