Naturalizm to ruch literacki z końca XIX wieku, który stosował deterministyczne i naukowe zasady do opisu życia ludzkiego. Postacie są przedstawiane jako produkty dziedziczności, środowiska i warunków społecznych, na które nie mają pełnej kontroli.

Pod wpływem Darwina, Zoli i innych, pisarze naturalistyczni, tacy jak Crane, Norris i Dreiser, przedstawiali ubóstwo, uzależnienia i walkę społeczną z kliniczną dbałością o szczegóły i bez romantycznego pocieszenia. Fabuły często kończą się porażką lub jedynie przetrwaniem. Ton bywa zdystansowany lub gorzko ironiczny. Naturalizm różni się od realizmu bardziej wyraźnym determinizmem filozoficznym oraz koncentracją na niższych warstwach społecznych i sytuacjach ekstremalnych.

Ruch ten był silniejszy w niektórych literaturach narodowych niż w innych i wkrótce został wystawiony na próbę przez modernizm i inne podejścia. Jego dziedzictwo przetrwało w literaturze pięknej, która kładzie nacisk na siły społeczne, popędy biologiczne i ograniczenia indywidualnej sprawczości. Lektura dzieł naturalistycznych może być ponura, jednak ich celem było rzetelne ujęcie sił, które literatura łagodniejsza wolała ignorować.

Literatura piękna, która traktuje ludzi jako organizmy ukształtowane przez siły, nad którymi nie potrafią zapanować, należy do tradycji naturalistycznej.