Ironia to kontrast między oczekiwaniami a rzeczywistością, albo między tym, co się mówi, a tym, co się ma na myśli. Polega ona na rozdźwięku między pozorem a prawdą.

Ironia werbalna występuje, gdy mówiący mówi jedno, ale ma na myśli co innego, często wręcz przeciwnie. Ironia sytuacyjna występuje, gdy wydarzenia potoczą się wbrew oczekiwaniom. Ironia dramatyczna pojawia się, gdy widzowie wiedzą, czego postacie nie wiedzą. Wszystkie trzy formy ironii opierają się na podwójnej świadomości: powierzchni i ukrytej rzeczywistości. Ironia może być komiczna, gorzka, łagodna lub tragiczna, w zależności od stawki i tonu.

Wykrywanie ironii wymaga wrażliwości kontekstowej; to samo zdanie może być dosłowne lub ironiczne, w zależności od sytuacji i sposobu przekazu. Autorzy sygnalizują ironię poprzez ton, niespójność, przesadę lub układ wydarzeń. Ironia nazbyt oczywista wydaje się nachalna; umiejętnie wykorzystana ironia daje czytelnikowi przyjemność z dojścia do bardziej złożonej prawdy przez powierzchowność.

Kiedy znaczenie tkwi w rozbieżności, a nie w prostym stwierdzeniu, mamy do czynienia z ironią.