Retrospekcja to scena przerywająca chronologiczny bieg narracji, aby pokazać wcześniejsze wydarzenie. Dostarcza ona tła, które rzuca światło na obecną akcję.

Zabieg ten może zostać uruchomiony przez wspomnienie postaci, odkrycie lub decyzję narratora o uzupełnieniu wcześniejszej historii. Efektowne retrospekcje są wyraźnie sygnalizowane, aby czytelnicy nie stracili kontaktu z główną osią czasu. Powinny one zyskać na znaczeniu, zmieniając postrzeganie teraźniejszości przez odbiorców; zwykłe zrzuty informacji podszywające się pod wspomnienia wydają się mechaniczne. Film i proza ​​radzą sobie z przejściami w różny sposób, ale ich zasadniczy cel pozostaje ten sam.

Retrospekcje mogą być krótkie lub długie, pojedyncze lub wielokrotne. W niektórych narracjach przeszłość ostatecznie staje się równie ważna jak teraźniejszość, a struktura narracji przeplata dwie osie czasowe, aż się zbiegają. Ryzyko zawsze polega na tym, że przerwanie akcji osłabi dynamikę; nagrodą jest głębia i stopniowe odkrywanie, dlaczego postacie zachowują się tak, a nie inaczej.

Gdy historia cofa się w czasie, aby przypomnieć sobie kluczowy moment z przeszłości, stosowanym zabiegiem jest retrospekcja.