Stagflacja łączy w sobie dwa problemy, które nie powinny występować jednocześnie: wysoką inflację i stagnację wzrostu. Ceny rosną, podczas gdy gospodarka stoi w miejscu. Bezrobocie utrzymuje się na wysokim poziomie. Tradycyjne narzędzia nie są w stanie rozwiązać obu tych problemów jednocześnie.

Termin ten wszedł do słownika w latach 70. XX wieku. Szoki naftowe podniosły koszty. Rządy zareagowały stymulacją, która napędzała inflację. Banki centralne stanęły przed dylematem. Podwyższenie stóp procentowych miało zwalczyć inflację, ale pogłębić recesję. Obniżenie stóp procentowych miało pobudzić wzrost gospodarczy, ale pogorszyć inflację.

Stagflacja jest bolesna i toksyczna politycznie. Pracownicy widzą, jak ich wypłaty tracą na wartości. Firmy borykają się z rosnącymi kosztami i słabym popytem. Rządy tracą popularność. Epidemia lat 70. zakończyła się dopiero po gwałtownym podniesieniu stóp procentowych przez banki centralne, co doprowadziło do poważnej recesji, ale przerwało spiralę inflacji.

Główne cechy

• Wysoka inflacja
• Powolny lub ujemny wzrost
• Wysokie bezrobocie
• Wstrząsy podażowe
• Dylemat polityczny