Uczenie się to stosunkowo trwała zmiana w zachowaniu lub wiedzy wynikająca z doświadczenia. Zmiana ta nie musi być świadoma. Szczur naciskający dźwignię w celu uzyskania pożywienia, dziecko unikające gorącej kuchenki po oparzeniu, czy uczeń opanowujący równania kwadratowe – to wszystko zalicza się do uczenia się.

Psychologowie wyróżniają kilka form. Warunkowanie klasyczne łączy bodźce. Warunkowanie instrumentalne łączy działania z konsekwencjami. Uczenie się obserwacyjne odbywa się poprzez obserwowanie innych. Podejścia poznawcze kładą nacisk na reprezentacje mentalne, wgląd i organizację wiedzy. Każda tradycja dostarcza własnych metod eksperymentalnych i słownictwa teoretycznego.

Nie każda zmiana kwalifikuje się do tej kategorii. Dojrzewanie, zmęczenie i adaptacja sensoryczna mogą tymczasowo zmieniać zachowanie, nie zaliczając się do procesu uczenia się. Kluczowymi kryteriami są doświadczenie jako przyczyna i względna trwałość jako skutek.

• Zmiana wynikająca z doświadczenia, a nie z dojrzewania
• Relatywnie trwały
• Może być asocjacyjny lub poznawczy
• Obserwowalne w zachowaniu lub wywnioskowane z wydajności

Definicja pozostała celowo szeroka, aby można było badać paradygmaty laboratoryjne i codzienne umiejętności nabywane w ramach tego samego tematu.