Leren is een relatief blijvende verandering in gedrag of kennis die voortkomt uit ervaring. De verandering hoeft niet bewust te zijn. Een rat die op een hendel drukt voor voedsel, een kind dat een hete kachel vermijdt na een brandwond, en een student die kwadratische vergelijkingen beheerst: al deze voorbeelden tellen mee voor leren.

Psychologen onderscheiden verschillende vormen van conditionering. Klassieke conditionering koppelt stimuli aan elkaar. Operante conditionering koppelt handelingen aan consequenties. Observationeel leren vindt plaats door anderen te observeren. Cognitieve benaderingen benadrukken mentale representaties, inzicht en de organisatie van kennis. Elke traditie hanteert haar eigen experimentele methoden en theoretische terminologie.

Niet elke verandering komt in aanmerking. Rijping, vermoeidheid en sensorische aanpassing kunnen gedrag tijdelijk veranderen zonder dat dit als leren wordt beschouwd. De belangrijkste criteria zijn ervaring als oorzaak en relatieve permanentie als gevolg.

• Verandering als gevolg van ervaring in plaats van rijping.
• Relatief permanent
• Kan associatief of cognitief zijn.
• Waarneembaar in gedrag of af te leiden uit prestaties

De definitie blijft opzettelijk breed, zodat laboratoriumexperimenten en het verwerven van dagelijkse vaardigheden onder dezelfde noemer kunnen worden bestudeerd.