Pastwisko otwarte dla wszystkich pasterzy. Każdy zyskuje, dodając kolejne zwierzę. Koszt nadmiernego wypasu rozkłada się na wszystkich. Dlatego każdy pasterz dodaje więcej zwierząt, a pastwisko zostaje zniszczone. Ten scenariusz, opisany przez Garretta Hardina w eseju z 1968 roku, to tragedia wspólnego pastwiska. Wyjaśnia, dlaczego wspólne zasoby wyczerpują się, nawet gdy wszyscy wiedzą, że wynik jest zły.

Logika jest przekonująca, ale Hardin przesadził z nieuchronnością. Elinor Ostrom poświęciła dekady na badanie społeczności, które z powodzeniem zarządzają wspólnymi zasobami. Szwajcarscy rolnicy zarządzają alpejskimi pastwiskami, stosując zasady sięgające wieków wstecz. Hiszpańskie okręgi irygacyjne rozdzielają wodę między rolników za pośrednictwem wybieralnych trybunałów. Japońskie wioski ustalają kwoty połowowe. Systemy te działają, ponieważ łączą jasne zasady, monitoring i stopniowane sankcje.

Tragedia jest realna, gdy nie ma żadnego zarządzania. Wody międzynarodowe, atmosfera i przestrzeń kosmiczna są zagrożone. Rozwiązaniem nie zawsze jest prywatyzacja ani kontrola rządowa. Czasami jest to zarządzanie społecznościowe, dostosowane do lokalnych warunków. Ostrom otrzymała Nagrodę Nobla za wykazanie, że społeczności mogą rozwiązywać problemy związane ze zbiorowym działaniem bez udziału rynków i państw. Ta refleksja zmieniła sposób, w jaki ekonomiści i decydenci myślą o zarządzaniu zasobami.

Przykłady Commons

• Rybołówstwo oceaniczne
• Węgiel atmosferyczny
• Wodonośniki wód podziemnych
• Publiczny pastwisko
• Zasoby kryla antarktycznego