Piekarnia już płaci czynsz, ubezpieczenie i pensje. Koszty te nie zmieniają się, niezależnie od tego, czy wypieknie sto, czy sto jeden bochenków. Ale mąka, drożdże i prąd na ten dodatkowy bochenek coś kosztują. Ten dodatkowy wydatek to koszt krańcowy, dodatkowy koszt wyprodukowania kolejnej jednostki.

Koszt krańcowy ma znaczenie, ponieważ determinuje decyzje. Firma będzie produkować tak długo, jak długo przychód z kolejnej jednostki będzie przekraczał jej koszt krańcowy. Jeśli wyprodukowanie kolejnego gadżetu kosztuje pięć dolarów, a gadżet sprzedaje się za sześć, firma zarabia na tej jednostce. Jeśli gadżet sprzedaje się za cztery, firma traci pieniądze i powinna ograniczyć produkcję. Ta logika, znana jako analiza krańcowa, stanowi podstawę współczesnej mikroekonomii.

Koszt krańcowy często początkowo spada, ponieważ koszty stałe rozkładają się na więcej jednostek, a następnie rośnie wraz z ograniczeniem mocy produkcyjnych. Fabryka może początkowo zatrudnić więcej pracowników i tanio zwiększyć produkcję. Z czasem jednak hala staje się ciasna, zaczynają napływać pensje za nadgodziny, a maszyny częściej się psują. Krzywa kosztu krańcowego rośnie. Miejsce, w którym przecina krzywą przychodu krańcowego, to poziom produkcji maksymalizujący zysk.

Powiązane koncepcje kosztów

• Koszt stały: nie zmienia się w zależności od produkcji
• Koszt zmienny: rośnie wraz z produkcją
• Średni koszt: całkowity koszt podzielony przez ilość
• Koszt krańcowy: koszt jednej dodatkowej jednostki