Rządy mają dwie główne dźwignie sterujące gospodarką: politykę pieniężną, prowadzoną przez banki centralne, oraz politykę fiskalną, prowadzoną przez legislatury i ministerstwa finansów. Polityka fiskalna oznacza podatki i wydatki. Kiedy rząd obniża podatki lub buduje most, to jest to polityka fiskalna. Kiedy podnosi podatki lub tnie program, to również jest to polityka fiskalna.

W czasie recesji wielu ekonomistów opowiada się za ekspansywną polityką fiskalną: ciąć podatki, wydawać więcej, pozwolić deficytom rosnąć. Chodzi o to, by włożyć pieniądze do kieszeni ludzi i tworzyć miejsca pracy, gdy sektor prywatny się kurczy. W czasie boomu recepta się odwraca: podwyższyć podatki lub ciąć wydatki, aby uspokoić sytuację i odbudować przestrzeń fiskalną. W praktyce politycy uważają, że znacznie łatwiej jest wydawać niż zacieśniać politykę.

Polityka fiskalna działa powoli. Obniżki podatków potrzebują czasu, aby wpłynąć na zachowania. Projekty infrastrukturalne są planowane i realizowane latami. Zanim pakiet stymulacyjny zostanie wprowadzony, recesja może się skończyć. Automatyczne stabilizatory, takie jak ubezpieczenie od bezrobocia, działają szybciej, ponieważ wchodzą w życie bez konieczności wprowadzania nowych przepisów. Dlatego ekonomiści często wolą je od programów dyskrecjonalnych.

Narzędzia fiskalne

• Podatki dochodowe i podatki od osób prawnych
• Wydatki rządowe na dobra i usługi
• Płatności transferowe, takie jak zasiłki dla bezrobotnych
• Inwestycje w infrastrukturę
• Ulgi podatkowe i dotacje