Recesja jest zła. Depresja jest gorsza. Ekonomiści używają tego terminu w odniesieniu do długotrwałego, poważnego kryzysu, charakteryzującego się masowym bezrobociem, powszechnymi bankructwami przedsiębiorstw i załamaniem produkcji. Nie ma precyzyjnego progu, ale Wielki Kryzys lat 30. XX wieku jest standardem. Bezrobocie w Stanach Zjednoczonych sięgnęło około 25 procent. Banki upadły tysiącami. Handel światowy skurczył się o dwie trzecie.

Kryzysy są rzadkie, ponieważ decydenci wyciągnęli z nich pewne wnioski. Banki centralne działają teraz szybciej, obniżając stopy procentowe i zwiększając płynność. Ubezpieczenia depozytów zapobiegają narastaniu paniki bankowej. Rządy wydają pieniądze antycyklicznie, zaciągając pożyczki, aby złagodzić skutki kryzysu. Te narzędzia nie zawsze działają idealnie, ale jak dotąd zapobiegły kolejnemu kryzysowi na miarę lat 30. XX wieku.

Nie oznacza to, że kryzysy nie mogą się powtórzyć. Kryzys z 2008 roku był bliski. Tylko masowa interwencja banków centralnych i rządów uchroniła go przed kolejnym Wielkim Kryzysem. Doświadczenie to pozostawiło głębokie blizny: powolny wzrost gospodarczy, wysokie zadłużenie i polityczną reakcję, która wciąż trwa.

Cechy charakterystyczne depresji

• Bezrobocie powyżej 20 procent
• Gwałtowny, długotrwały spadek PKB
• Deflacja lub bardzo niska inflacja
• Masowe bankructwa i egzekucje hipoteczne
• Zamrożone kredyty i bankructwa banków