Jastrząb nurkuje na mysz. Lew goni zebrę. Pająk owija muchę jedwabiem. Drapieżnictwo to relacja, w której jeden organizm zabija i zjada inny. Drapieżnik czerpie korzyści. Ofiara ginie. Brzmi to prosto, ale drapieżnictwo kształtuje ekosystemy w głęboki sposób. Drapieżniki regulują populację ofiar. Usuwają chore i słabe osobniki, co z czasem może wzmocnić populację ofiar. Zmieniają również zachowanie ofiar. Łosie rzadziej żerują na otwartych przestrzeniach, gdy w pobliżu są wilki. Ta zmiana może umożliwić odbudowę roślinności wzdłuż strumieni.

Drapieżniki występują w wielu formach. Najbardziej znane są drapieżniki, takie jak wilki i lwy. Ale nasionażercy, tacy jak myszy, również są drapieżnikami, polującymi na nasiona. Ptaki owadożerne polują na gąsienice. Parazytoidy, takie jak niektóre osy, składają jaja w żywicielach, które ostatecznie giną. Nawet roślinożercy mogą być drapieżnikami roślin. Kategoria zależy od interakcji, a nie od gatunku. Niedźwiedź jest drapieżnikiem, gdy poluje na łososia, a roślinożercą, gdy zjada jagody.

Rodzaje drapieżnictwa

• Mięsożerność: zjadanie zwierząt.
• Roślinożerstwo: jedzenie roślin.
• Pasożytnictwo: larwy zabijają żywiciela.
• Drapieżnictwo nasienne: zjadanie nasion przed rozproszeniem.

Drapieżnictwo nie jest okrutne. To proces ekologiczny, który utrzymuje równowagę populacji. Wyeliminowanie drapieżników i ofiar może spowodować eksplozję, a następnie załamanie się populacji z powodu chorób lub głodu.