Wczesne aplikacje na iPhone'a miały skórzane przeszycia, zielone filcowe stoły i drewniane regały. Ten styl to skeuomorfizm: projektowanie cyfrowych interfejsów imitujących rzeczywiste obiekty i tekstury. Słowo to pochodzi od greckiego skeuos, oznaczającego naczynie lub narzędzie. Skeuomorf to element dekoracyjny, który nawiązuje do oryginalnego materiału, nawet gdy nie jest już potrzebny. Dźwięk migawki w aparacie telefonu to skeuomorfizm. Podobnie jak cyfrowy kalendarz ze spiralną oprawą.

Skeuomorfizm zdominował wczesny etap projektowania cyfrowego, ponieważ pomagał użytkownikom zrozumieć nowe narzędzia poprzez analogię. Aplikacja na notebooka wyglądała jak notes. Kalkulator wyglądał jak kalkulator. Wraz z przyzwyczajeniem się użytkowników do ekranów dotykowych, styl ten zanikał. W 2013 roku Apple wprowadziło nową wersję iOS 7, która zmierzała w kierunku płaskiego designu z minimalną teksturą. Dziś skeuomorfizm przetrwał w wybranych miejscach: interfejsach gier, aplikacjach dla dzieci i produktach o nostalgicznym charakterze.

Gdzie to nadal działa

• Gry wymagające wciągających metafor fizycznych.
• Aplikacje dla małych dzieci lub osób korzystających z nich po raz pierwszy.
• Produkty o charakterze nostalgicznym lub retro.
• Sygnały dźwiękowe i dotykowe odnoszące się do obiektów fizycznych.

Skeuomorfizm nie jest zły. To narzędzie. Używany dobrze, skraca czas nauki. Używany źle, zaśmieca ekran teksturami, które już nie spełniają swojej funkcji.