De eerste iPhone-apps hadden leren stiksels, groene vilten tafels en houten boekenplanken. Die stijl is skeuomorfisme: het ontwerpen van digitale interfaces die objecten en texturen uit de echte wereld nabootsen. Het woord komt van het Griekse skeuos, wat vat of gereedschap betekent. Een skeuomorf is een decoratief element dat het oorspronkelijke materiaal oproept, zelfs als het niet meer nodig is. Het sluitergeluid van een telefooncamera is een skeuomorf. Dat geldt ook voor een digitale kalender met een spiraalbinding.

Skeuomorfisme domineerde de vroege digitale vormgeving omdat het gebruikers hielp nieuwe tools te begrijpen door middel van analogie. Een notitieboek-app zag eruit als een notitieboek. Een rekenmachine zag eruit als een rekenmachine. Naarmate gebruikers meer vertrouwd raakten met touchscreens, verdween de stijl. Apple's herontwerp van iOS 7 in 2013 zette de nadruk op een platte vormgeving met minimale textuur. Tegenwoordig leeft skeuomorfisme voort op specifieke plekken: game-interfaces, kinderapps en nostalgische producten.

Waar het nog steeds werkt

• Spellen die behoefte hebben aan meeslepende fysieke metaforen.
• Apps voor jonge kinderen of beginnende gebruikers.
• Producten met een nostalgisch of retro-thema.
• Geluids- en tactiele signalen die verwijzen naar fysieke objecten.

Skeuomorfisme is niet verkeerd. Het is een hulpmiddel. Goed gebruikt, verkort het de leercurve. Slecht gebruikt, vult het het scherm met texturen die geen functie meer hebben.