Siekanie polega na krojeniu jedzenia na grube kawałki za pomocą noża. To nie to samo, co krojenie w plastry, kostkę czy siekanie. Siekanie jest mniej precyzyjne. Kawałki są nieregularne. Celem jest zmniejszenie jedzenia do użytecznego rozmiaru, a nie uzyskanie jednolitego krojenia. Cebula jest siekana. Marchewka jest siekana. Zioła są siekane. Orzechy są siekane. Nóż jest narzędziem. Deska jest powierzchnią. Kucharz jest operatorem.

Siekanie odbywa się na kilka sposobów. Chwyt pazurowy trzyma jedzenie zagiętymi palcami, chroniąc ich opuszki. Nóż przebija lub wbija się w jedzenie. Ręka prowadząca przesuwa jedzenie w kierunku ostrza. Ruch jest rytmiczny. Nóż pozostaje na desce. Jedzenie jest krojone na kawałki. Wielkość kawałków zależy od potrawy. Gulasz może wymagać dużych kawałków. Sos może wymagać drobnych kawałków. Dodatek może wymagać grubego posiekania. Decyzja należy do kucharza. Przepis może precyzować. Technika jest taka sama.

Siekanie to podstawowa umiejętność. To pierwsza rzecz, której uczy się kucharz. To również rzecz, którą robi najczęściej. Profesjonalny kucharz sieka godzinami. Kucharz domowy sieka minutami. Nóż musi być ostry. Tępy nóż ślizga się i powoduje obrażenia. Deska musi być stabilna. Mokry ręcznik pod deską zapobiega ślizganiu się. Jedzenie musi być świeże. Praca musi być stabilna. Siekanie nie jest efektowne. Nie jest szybkie. To podstawa gotowania. Bez niego składniki nie trafią do garnka. Bez niego danie nie powstanie. Siekanie to początek. Kucharz jest siekaczem. Nóż jest narzędziem. Deska jest sceną.