Woda jest wrogiem budynków. Powoduje gnicie drewna, korozję metalu i rozwój pleśni. Izolacja przeciwwilgociowa zapobiega przedostawaniu się wilgoci do budynku. Różni się ona od hydroizolacji, która jest odporna na działanie wody pod ciśnieniem. Izolacja przeciwwilgociowa zapobiega podciąganiu kapilarnemu, czyli ruchowi wody przez materiały porowate, takie jak beton i mur. Jest stosowana na ścianach fundamentowych, podłogach i w przestrzeniach podpodłogowych. Stanowi barierę, a nie drenaż.

Materiały przeciwwilgociowe obejmują powłoki bitumiczne, folie z tworzyw sztucznych i powłoki cementowe. Izolacja przeciwwilgociowa (DPC) to warstwa nieprzepuszczalnego materiału wbudowana w ścianę, która zapobiega podciąganiu wilgoci. Zazwyczaj umieszcza się ją w pobliżu podstawy ściany, nad poziomem gruntu. Membrana przeciwwilgociowa (DPM) to folia umieszczona pod płytą betonową, która zapobiega podciąganiu wilgoci. Bariery te muszą być ciągłe. Szczelina lub rozdarcie przepuszcza wilgoć.

Izolacja przeciwwilgociowa nie zastępuje drenażu. Jeśli grunt wokół fundamentu jest nasycony wodą, ciśnienie hydrostatyczne będzie przepychać wodę przez ścianę. Dlatego fundamenty wymagają również drenażu, żwiru i nachylenia od budynku. Izolacja przeciwwilgociowa zapobiega przedostawaniu się wilgoci przez materiał. Jest ona jedynie niewielką częścią większego systemu gospodarki wodnej. Bez niej w piwnicy unosi się stęchły zapach, ściany pokrywają się plamami, a konstrukcja budynku ulega zniszczeniu. To niewidoczna praca. Jest niezbędna.