Ujęcie z ręki to takie, w którym operator trzyma kamerę bez stabilizacji. Kamera porusza się wraz z ciałem operatora, tworząc wrażenie drżenia, spontaniczności i spontaniczności. Jest to przeciwieństwo ujęcia z unieruchomionego statywu lub płynnego ujęcia z wózka. Praca z ręki jest wykorzystywana w filmach dokumentalnych, informacyjnych i fabularnych. Może tworzyć poczucie napięć, realizmu i chaosu. Może być również odrażająca, jeśli jest nadużywana.

Praca z kamerą ręczną zyskała na popularności w latach 60. XX wieku wraz z pojawieniem się francuskiej Nowej Fali i nurtu kinie verité. Reżyserzy tacy jak Jean-Luc Godard i D.A. Pennebaker używali kamer ręcznych, aby uchwycić spontaniczne momenty i poczucie bezpośredniości. W latach 90. duński ruch Dogmy 95 wprowadził kamery ręczne jako jeden ze swoich elementów. W latach 2000. gatunek horroru found footage, taki jak „Blair Witch Project” i „Cloverfield”, wykorzystywał kamery ręczne do tworzenia poczucia realizmu i grozy. Technika ta stała się standardowym narzędziem w filmach akcji, gdzie tworzy wrażenie energii kinetycznej.

Praca z ręki nie jest łatwa. Wymaga pewnej ręki, silnych pleców i zrozumienia, jak ruch wpływa na obraz. Ujęcie z ręki może być subtelne, z drobnymi ruchami imitującymi oddech. Może też być agresywne, z gwałtownymi drganiami, które dezorientują widzów. Operator musi kontrolować ruch, aby służył historii. Drżąca kamera nie zawsze jest lepsza. Czasami stabilne ujęcie jest bardziej wyraziste. Wybór zależy od sceny i intencji.