Een handheld-opname is een opname waarbij de cameraman de camera vasthoudt zonder stabilisatie. De camera beweegt mee met het lichaam van de cameraman, wat een schokkerig, direct en spontaan gevoel geeft. Het is het tegenovergestelde van een opname vanaf een statief of een vloeiende dolly-opname. Handheld-camerawerk wordt gebruikt in documentaires, nieuwsfilms en fictiefilms. Het kan urgentie, realisme en chaos creëren. Het kan echter ook misselijkmakend zijn als het te vaak wordt gebruikt.

Het gebruik van de handcamera werd prominent in de jaren 60 met de Franse Nouvelle Vague en de cinéma vérité. Regisseurs als Jean-Luc Godard en D.A. Pennebaker gebruikten handcamera's om spontane momenten en een gevoel van directheid vast te leggen. In de jaren 90 omarmde de Deense Dogme 95-beweging de handcamera als onderdeel van haar regels. In de jaren 2000 gebruikte het found footage-horrorgenre, zoals The Blair Witch Project en Cloverfield, handcamera's om een ​​gevoel van realisme en angst te creëren. De techniek is een standaardinstrument geworden in actiefilms, waar het een gevoel van kinetische energie oproept.

Filmen uit de hand is niet eenvoudig. Het vereist een vaste hand, een sterke rug en inzicht in hoe beweging het beeld beïnvloedt. Een opname uit de hand kan subtiel zijn, met kleine bewegingen die de ademhaling nabootsen. Of het kan agressief zijn, met heftige schokken die de kijker desoriënteren. De cameraman moet de beweging beheersen om het verhaal te ondersteunen. Een schokkerige camera is niet altijd beter. Soms is een stabiele opname krachtiger. De keuze hangt af van de scène en de intentie.