Obowiązek utrzymywania rezerwy obowiązkowej to minimalna część depozytów, którą banki muszą utrzymywać jako rezerwy. Nie mogą jej pożyczać. Obowiązek ten jest ustalany przez bank centralny i dotyczy rachunków transakcyjnych, takich jak rachunki bieżące. Jeśli wymóg wynosi 10 procent, a bank ma 100 milionów dolarów depozytów, musi utrzymywać 10 milionów dolarów rezerw i może pożyczyć pozostałe 90 milionów dolarów.

Obowiązek rezerwy obowiązkowej jest narzędziem polityki pieniężnej. Jego podniesienie zmniejsza kwotę, jaką banki mogą pożyczać, co prowadzi do ograniczenia akcji kredytowej. Obniżenie go zwiększa zdolność kredytową. W praktyce banki centralne rzadko zmieniają ten wymóg, ponieważ skutki są nieuchronne i trudne do przewidzenia. Preferowanymi narzędziami są operacje otwartego rynku i polityka stóp procentowych.

Stany Zjednoczone obniżyły rezerwy obowiązkowe do zera w marcu 2020 roku. Rezerwa Federalna argumentowała, że ​​rezerwy są obfite, a przepisy dotyczące kapitału i płynności wystarczają do kontrolowania ryzyka. Inne kraje nadal stosują rezerwy obowiązkowe. Chiny często je korygują, aby kontrolować wzrost akcji kredytowej. Brazylia stosuje je, aby zniechęcić do krótkoterminowego napływu kapitału.

Obowiązek rezerwowy to nie to samo, co obowiązek kapitałowy. Rezerwy to gotówka lub depozyty w banku centralnym, utrzymywane na pokrycie wypłat. Kapitał to różnica między aktywami a pasywami, utrzymywana w celu pokrycia strat. Oba rodzaje aktywów mają znaczenie, ale służą różnym celom. Bank może spełnić obowiązek rezerwowy, a mimo to zbankrutować, jeśli brakuje mu kapitału.