Świeca zapłonowa wkręca się w głowicę cylindra i wystrzeliwuje małą iskrę przez szczelinę. Ta iskra zapala mieszankę paliwowo-powietrzną. Bez niej silnik benzynowy nie działa.

Świeca zapłonowa składa się z elektrody centralnej, elektrody uziemiającej i ceramicznego izolatora. Wysokie napięcie z cewki zapłonowej przeskakuje przez szczelinę, tworząc kanał plazmowy wystarczająco gorący, aby zainicjować spalanie. Ceramiczny izolator zapobiega przedostaniu się napięcia do masy przed dotarciem do końcówki. Materiały mają znaczenie: rdzenie miedziane dobrze przewodzą, a końcówki irydowe i platynowe są trwalsze.

Odczyt świecy zapłonowej

• Jasnobrązowy lub szary izolator: zdrowe spalanie.
• Czarna sadza: bogata mieszanka lub słaba iskra.
• Biały lub pęcherzykowaty: uboga mieszanka lub przegrzanie.
• Zanieczyszczenia olejem: zużyte prowadnice zaworów lub pierścienie tłokowe.
• Zużycie elektrody: z czasem szczelina się powiększa, co skutkuje niewypałami.

Świece zapłonowe są tanie i łatwe w wymianie w większości silników, choć niektóre nowoczesne modele są ukryte pod kolektorem dolotowym. Producenci podają częstotliwość wymiany, często od 30 000 do 100 000 mil (ok. 48 000 do 160 000 km), w zależności od metalu. Niewydolna świeca zapłonowa marnuje paliwo i może uszkodzić katalizator. Jest to jedna z niewielu części, którą nawet początkujący mechanik może zdiagnozować wzrokowo.