Każdy reflektor ma jedno zadanie: rzucić światło na tyle daleko, aby kierowca mógł zareagować. Najwcześniejsze wersje to lampy acetylenowe przykręcone do powozów konnych. Żarówki elektryczne pojawiły się około 1912 roku, a reflektory z belką zamkniętą w obudowie dominowały w amerykańskich samochodach od 1940 roku do lat 80. XX wieku, kiedy to dominowały obudowy kompozytowe i wymienne żarówki halogenowe.

Nowoczesne reflektory to systemy inżynieryjne, a nie tylko lampy. Odbłyśniki i soczewki projekcyjne kształtują wiązkę światła, dzięki czemu oświetla ona drogę bez oślepiania nadjeżdżających pojazdów. Źródła światła halogenowe, ksenonowe HID i LED charakteryzują się różną temperaturą barwową i żywotnością. Matrycowe diody LED i systemy adaptacyjne kierują teraz światło wokół pojazdów jadących z przodu.

Typowe typy reflektorów

• Halogen: tani, ciepłe żółte światło, krótka żywotność.
• Xenon HID: jasne, białe światło łukowe, wymaga statecznika.
• LED: wydajne, trwałe, włączane natychmiastowo.
• Laser: tylko długa wiązka, bardzo duży zasięg, drogi.

Przepisy różnią się diametralnie. W Europie dozwolone są zaawansowane, adaptacyjne światła mijania, na które Stany Zjednoczone zezwoliły dopiero niedawno. Przepalony reflektor jest wadą bezpieczeństwa w większości jurysdykcji, a źle ustawione światła drogowe w wielu miejscach nie przechodzą kontroli.