Kwazary to najjaśniejsze obiekty we wszechświecie. Pojedynczy kwazar może świecić jaśniej niż bilion gwiazd i jest widoczny z odległości miliardów lat świetlnych. Nazwa ta jest skrótem od „quasi-stellar object” (obiekt quasi-gwiazdowy), ponieważ pierwsi astronomowie uważali je za gwiazdy. W rzeczywistości są to aktywne jądra odległych galaktyk, zasilane przez supermasywne czarne dziury pożerające materię.

Silnikiem jest dysk akrecyjny. Gaz i pył wpadają spiralnie do czarnej dziury, nagrzewając się do milionów stopni i promieniując w całym spektrum elektromagnetycznym. Sama czarna dziura jest niewidoczna, ale dysk wokół niej jest oślepiająco jasny. Pola magnetyczne kierują część materii w dżety, które wystrzeliwują na zewnątrz z prędkością bliską prędkości światła.

Kwazary były bardziej powszechne we wczesnym Wszechświecie. Ich szczytowa aktywność miała miejsce około 10 miliardów lat temu, gdy galaktyki były młodsze, a gaz był bardziej rozpowszechniony. Dziś są rzadkością. Najbliższy kwazar znajduje się setki milionów lat świetlnych stąd. Najdalszy znany kwazar znajduje się ponad 13 miliardów lat świetlnych stąd i jest widoczny, gdy Wszechświat miał mniej niż miliard lat.

Kwazary są przydatne w kosmologii. Ich niezwykła jasność sprawia, że ​​są widoczne w całym wszechświecie, a ich widma ujawniają skład gazu międzygalaktycznego. Są niczym latarnie morskie, które oświetlają mroczne epoki kosmosu.