Pomiędzy Marsem a Jowiszem leży pierścień skalistych odłamków zwany pasem asteroid. Nie jest to gęste pole spadających skał, jak sugerują filmy. Pas składa się głównie z pustej przestrzeni. Jego całkowita masa stanowi około 4 procent masy Księżyca, a największy obiekt, Ceres, zawiera jedną trzecią tej masy. Gdybyś stanął na jednej asteroidzie, mało prawdopodobne jest, abyś zobaczył inną bez teleskopu.

Pas istnieje, ponieważ grawitacja Jowisza uniemożliwiła połączenie się materii w planetę. Przyciąganie planety olbrzyma poruszyło ten obszar, uniemożliwiając planetozymalom osiadanie na stabilnych orbitach. Pozostała jedynie rozproszona populacja ciał skalistych, podzielonych na grupy w zależności od składu i charakterystyki orbitalnej.

Pas nie jest statyczny. Zderzenia rozbijają asteroidy, a rezonanse grawitacyjne z Jowiszem wyrzucają niektóre z nich do wewnątrz, w kierunku wewnętrznej części Układu Słonecznego. Te uciekające planetoidy stają się bliskimi Ziemi asteroidami, a czasami meteorytami, które lądują na Ziemi.