Tussen Mars en Jupiter ligt een ring van rotsachtig puin, de asteroïdengordel. Het is geen dicht veld van vallende rotsen zoals in films wordt gesuggereerd. De gordel bestaat grotendeels uit lege ruimte. De totale massa bedraagt ​​ongeveer 4 procent van die van de maan, en het grootste object, Ceres, bevat een derde daarvan. Als je op een asteroïde zou staan, zou je zonder telescoop waarschijnlijk geen andere kunnen zien.

De gordel bestaat omdat de zwaartekracht van Jupiter verhinderde dat het materiaal daar samenklonterde tot een planeet. De aantrekkingskracht van de reuzenplaneet bracht het gebied in beweging, waardoor de planetesimalen zich niet in stabiele banen konden vestigen. Wat overblijft is een verspreide populatie van rotsachtige objecten, met verschillende groepen op basis van hun samenstelling en baaneigenschappen.

De asteroïdengordel is niet statisch. Botsingen breken asteroïden in stukken en zwaartekrachtresonanties met Jupiter slingeren sommige ervan naar binnen, richting het binnenste deel van het zonnestelsel. Die ontsnapte exemplaren worden nabij-aardse asteroïden en, af en toe, meteorieten die op aarde neerkomen.