Chodzenie na dwóch nogach jest jedną z charakterystycznych cech linii rozwojowej człowieka. Dwunożność pojawiła się u hominidów miliony lat przed pojawieniem się dużych mózgów i narzędzi kamiennych. Dowody kopalne, w tym odciski stóp w Laetoli w Tanzanii i miednica Lucy, wskazują, że wczesni hominidy poruszali się w pozycji wyprostowanej, spędzając jednocześnie czas na drzewach. Zmiana ta nie nastąpiła nagle. Była to stopniowa przebudowa szkieletu na przestrzeni milionów lat.

Przyczyny tego zjawiska pozostają przedmiotem debaty. Niektórzy badacze wskazują na zmiany klimatyczne: wraz z kurczeniem się lasów i rozszerzaniem się sawann, chodzenie między kępami drzew stało się bardziej efektywne. Inni sugerują, że uwolniło to ręce do noszenia jedzenia, narzędzi lub niemowląt. Inna teoria głosi, że stanie w pozycji wyprostowanej zmniejszyło narażenie na ciepło w otwartym słońcu. Te wyjaśnienia nie wykluczają się wzajemnie.

Znaki anatomiczne

• Miednica jest krótka i miskowata, a nie długa i płaska.
• Kręgosłup o krzywiźnie litery S, w którym głowa znajduje się nad biodrami.
• Kości nóg ustawione pod kątem do wewnątrz, co powoduje, że stopy znajdują się pod środkiem ciała.
• Duży palec u nogi ustawiony w jednej linii z pozostałymi, a nie przeciwstawnie.

Dwunożność nie jest unikalna dla ludzi, ale wśród naczelnych jest rzadka. To zapoczątkowało wszystko, co nastąpiło później.