Wypłukiwanie to przemieszczanie się rozpuszczonych substancji w dół gleby, przenoszone przez wodę. Kiedy deszcz lub nawadnianie przekracza możliwości gleby, nadmiar wsiąka głębiej, zabierając ze sobą rozpuszczalne składniki odżywcze i sole.

Azot stanowi największy problem w większości systemów rolniczych. Azotany są łatwo rozpuszczalne i nie przylegają do cząsteczek gleby, dzięki czemu łatwo przemieszczają się poniżej strefy korzeniowej. Po dotarciu do wód gruntowych lub przedostaniu się do strumieni, stają się zanieczyszczeniem, a nie składnikiem odżywczym. Fosfor przemieszcza się trudniej, ale wiąże się z erodowanymi cząsteczkami gleby i nadal może przedostać się do cieków wodnych. W odpowiednich warunkach wypłukiwane są również potas, siarka i mikroelementy, takie jak bor.

Zarządzanie stratą

• Podział dawek nawozów w zależności od poboru przez rośliny
• Stosuj rośliny okrywowe, które wychwytują resztkowy azot
• Dopasuj nawadnianie do wilgotności gleby, a nie do kalendarza
• Utrzymuj glebę przykrytą, aby spowolnić ruch wody

Pewne wypłukiwanie jest nieuniknione, zwłaszcza na piaszczystych glebach i w wilgotnym klimacie. Celem nie jest zerowe straty, ale utrzymanie ich w granicach tolerancji upraw, bez marnowania pieniędzy i uszkadzania wód w dolnym biegu rzeki.