Orka konturowa, czyli uprawa konturowa, to praktyka orki i siewu w poprzek zbocza, zgodnie z jego poziomicami, a nie w górę i w dół zbocza. Każda bruzda biegnie prostopadle do kierunku zbocza, tworząc szereg małych barier, które spowalniają spływ wody i zatrzymują glebę i wodę. Technika ta jest starożytna – dowody jej stosowania można znaleźć w Andach, na tarasach ryżowych Filipin oraz w starożytnym rolnictwie śródziemnomorskim – i została rozpropagowana naukowo w XX wieku po amerykańskiej suszy, kiedy to Służba Ochrony Gleby (Soil Conservation Service) zachęcała do orki konturowej w celu zwalczania erozji. Często łączy się ją z uprawą pasową, uprawą tarasową i trawiastymi drogami wodnymi dla zwiększenia efektywności. Korzyści obejmują zmniejszenie utraty gleby, zwiększoną infiltrację wody, lepsze zatrzymywanie wilgoci na obszarach suchych oraz wyższe plony na terenach pochyłych. Do ograniczeń należą trudności z pracą dużych maszyn na nierównym terenie oraz ryzyko uszkodzenia bruzd podczas intensywnych burz. Orka konturowa pozostaje podstawową praktyką ochrony gleby w zrównoważonym rolnictwie.