Czarna dziura to obszar czasoprzestrzeni, w którym grawitacja jest tak silna, że ​​nic nie może się z niej wydostać, nawet światło. Granica ta nazywana jest horyzontem zdarzeń. Po jej przekroczeniu nie ma drogi powrotnej. W centrum znajduje się osobliwość, punkt o nieskończonej gęstości, w którym znane prawa fizyki przestają obowiązywać. Czarne dziury powstają, gdy masywne gwiazdy zapadają się pod koniec swojego życia. Rdzeń imploduje i jeśli pozostanie wystarczająca ilość masy, nic nie powstrzyma kolapsu.

Czarne dziury nie są kosmicznymi odkurzaczami. Nie wsysają wszystkiego, co znajduje się w pobliżu. Obiekt krążący w bezpiecznej odległości pozostaje na orbicie, tak jak planety krążą wokół Słońca. Zagrożenie czyha tylko w pobliżu horyzontu zdarzeń. Astronomowie wykrywają czarne dziury na podstawie ich wpływu na pobliską materię. Gaz i pył nagrzewają się podczas spiralnego ruchu do wewnątrz, emitując promieniowanie rentgenowskie. Fale grawitacyjne rozchodzą się, gdy czarne dziury się łączą. Pierwszy obraz czarnej dziury, opublikowany w 2019 roku, ukazywał świecący pierścień wokół horyzontu zdarzeń M87*, supermasywnej czarnej dziury w odległej galaktyce.

Fakty dotyczące czarnych dziur

• Horyzont zdarzeń. Punkt, z którego nie ma powrotu.
• Osobliwość. Centrum, w którym gęstość jest nieskończona.
• Formacja. Zapadanie się masywnych gwiazd.
• Detection. Promienie rentgenowskie z opadającej materii, fale grawitacyjne.
• Supermassive. Miliony do miliardów mas Słońca w centrach galaktyk.

Czas zwalnia w pobliżu czarnej dziury. Astronauta unoszący się blisko horyzontu zdarzeń starzałby się wolniej niż odległy obserwator.