Een zwart gat is een gebied in de ruimtetijd waar de zwaartekracht zo sterk is dat niets eraan kan ontsnappen, zelfs geen licht. De grens wordt de waarnemingshorizon genoemd. Steek je die over, dan is er geen weg terug. In het centrum bevindt zich een singulariteit, een punt met een oneindige dichtheid waar de bekende natuurwetten niet meer gelden. Zwarte gaten ontstaan ​​wanneer massieve sterren aan het einde van hun leven instorten. De kern implodeert en als er nog genoeg massa overblijft, kan niets de ineenstorting meer stoppen.

Zwarte gaten zijn geen kosmische stofzuigers. Ze zuigen niet alles in de buurt op. Een object dat op een veilige afstand rond een zwart gat draait, blijft in die baan, net zoals planeten rond de zon draaien. Het gevaar schuilt alleen in de buurt van de waarnemingshorizon. Sterrenkundigen detecteren zwarte gaten door hun effecten op materie in de omgeving. Gas en stof warmen op terwijl ze naar binnen spiraliseren en daarbij röntgenstraling uitzenden. Zwaartekrachtgolven verspreiden zich wanneer zwarte gaten samensmelten. De eerste afbeelding van een zwart gat, gepubliceerd in 2019, toonde de gloeiende ring rond de waarnemingshorizon van M87*, een supermassief zwart gat in een ver verwijderd sterrenstelsel.

Feiten over zwarte gaten

• Event horizon. Het punt van geen terugkeer.
• Singulariteit. Het centrum, waar de dichtheid oneindig is.
• Formation. Ineenstorting van massieve sterren.
• Detectie. Röntgenstraling van invallende materie, zwaartekrachtgolven.
• Supermassief. Miljoenen tot miljarden zonnemassa's, in de centra van sterrenstelsels.

De tijd vertraagt ​​in de buurt van een zwart gat. Een astronaut die dicht bij de waarnemingshorizon zweeft, zou langzamer verouderen dan een waarnemer op grote afstand.