Wanneer geen enkele partij een meerderheid heeft, onderhandelen partijen om een ​​coalitie te vormen. Een regeringscoalitie is een samenwerkingsverband waarbij parlementaire zetels worden gebundeld om een ​​werkende meerderheid te creëren en ministersposten worden gedeeld.

Coalitieakkoorden specificeren doorgaans de beleidsprioriteiten, de verdeling van ministeries en de procedures voor geschillenbeslechting. Juniorpartners krijgen invloed die ze alleen niet zouden kunnen uitoefenen; seniorpartners krijgen de stemmen die nodig zijn om te regeren. Onderhandelingen kunnen langdurig zijn en de resulterende regeringen soms fragiel.

Parlementaire systemen met evenredige vertegenwoordiging leiden vaker tot coalities dan meerderheidsstelsels. Kiezers moeten er bij het uitbrengen van hun stem rekening mee houden dat er na de verkiezingen mogelijk nog onderhandeld zal worden. Coalitiepolitiek beloont compromissen en bestraft partijen die onbetrouwbare partners blijken te zijn. Sommige coalities houden het een volledige termijn vol; andere vallen uiteen en leiden tot vervroegde verkiezingen.

De samenstelling van een coalitie is vaak net zo belangrijk als de identiteit van de grootste partij.