Een placebo is een inerte stof of behandeling die wordt toegediend alsof deze actief is. Elk gunstig effect dat daarop volgt, wordt toegeschreven aan de verwachting van de patiënt en aan de context van de behandeling, en niet aan een specifieke farmacologische of fysiologische werking van de stof zelf.

Het placebo-effect is goed gedocumenteerd voor pijn, depressie en bepaalde andere aandoeningen. De rituelen van medische zorg – de witte jas, de geruststellende uitleg, het innemen van een pil – kunnen op zichzelf al meetbare veranderingen in de hersenactiviteit en de gerapporteerde symptomen teweegbrengen. Dubbelblinde, gecontroleerde onderzoeken maken gebruik van placebo's om deze verwachtingseffecten te scheiden van de specifieke effecten van de onderzochte behandeling.

De placeborespons is niet "ingebeeld". Het betreft reële neurobiologische processen, waaronder de afgifte van endogene opioïden in pijnstudies. Ethisch verantwoord gebruik van placebo's in onderzoek vereist geïnformeerde toestemming; in de klinische praktijk is het doel om de gunstige verwachting te benutten en tegelijkertijd een effectieve, specifieke behandeling te bieden.

Als geloof en de therapeutische setting op zichzelf tot verbetering leiden, is er sprake van het placebo-effect.