Oceaanverzuring is de daling van de pH-waarde van de oceaan als gevolg van de opname van koolstofdioxide. Wanneer CO2 in zeewater oplost, vormt het koolzuur. Dat zuur geeft waterstofionen af, waardoor de pH-waarde daalt. Sinds de industriële revolutie is de pH-waarde van de oceaan met ongeveer 0,1 eenheid gedaald. Dat klinkt misschien weinig, maar het komt neer op een toename van de zuurgraad met ongeveer 30 procent.

De chemische samenstelling van het water beïnvloedt het leven in zee. Koralen, oesters, mosselen en zee-egels bouwen hun schelpen en skeletten van calciumcarbonaat. Zuurder water maakt dit moeilijker. Schelpen lossen sneller op dan ze zich vormen. Sommige soorten stoppen met groeien. Andere sterven. De gevolgen verspreiden zich door de voedselketens en bedreigen de visserij en de kusteconomie.

De oceaan heeft ongeveer een kwart van de door de mens uitgestoten CO2 geabsorbeerd. Dat heeft de opwarming weliswaar afgeremd, maar niet zonder kosten. De verzuring verloopt sneller dan ooit in de afgelopen miljoenen jaren. Het verminderen van de uitstoot is de enige echte oplossing. Lokale maatregelen, zoals het herstel van zeegrasvelden, kunnen in kleine gebieden helpen, maar ze kunnen de chemische processen op mondiale schaal niet stoppen.

Belangrijkste effecten

• Oplossing van schelp en skelet
• Koraalverbleking en -sterfte
• Verstoring van voedselketens
• De visserij gaat achteruit.
• Verminderde koolstofopname door de oceaan