Verhalende poëzie vertelt een verhaal door middel van verzen. Het combineert de structurele kenmerken van een verhaal – personages, plot, setting – met de mogelijkheden van de poëtische taal.

Epossen, ballades en verzenromans zijn belangrijke vormen van verhalende poëzie. Het verhaal kan kort zijn of een heel boek omvatten; de vertelling kan direct of zeer gestileerd zijn. In tegenstelling tot lyrische poëzie, die zich concentreert op een moment van gevoel of waarneming, beweegt verhalende poëzie zich door tijd en gebeurtenissen. Anders dan prozaverhalen gebruikt het metrum, klankpatronen en geconcentreerde beeldspraak als essentiële elementen van de vertelling.

Verhalende dichters moeten de snelheid van de informatieoverdracht beheersen, de balans vinden tussen actie en reflectie, en voldoen aan de eisen van de gekozen versvorm. Sommige verhalende gedichten leggen de nadruk op de plot; andere gebruiken het verhaal vooral als middel voor beschrijving, uitweiding of thematische verkenning. De vorm blijft essentieel, zowel in traditionele als in experimentele vormen.

Een gedicht dat in de eerste plaats een reeks gebeurtenissen beschrijft, is verhalende poëzie.