Een initial coin offering (ICO) haalt geld op door tokens te verkopen voordat een project van start gaat. Dit model kende een enorme populariteit in 2017. Startups publiceerden een whitepaper, beloofden een nieuw protocol en verkochten tokens voor ETH of BTC. Sommige leverden werkende producten op. Veel anderen niet. De SEC oordeelde later dat de meeste ICO-tokens niet-geregistreerde effecten waren, en daarmee was het feest voorbij.

ICO's losten een reëel probleem op. Cryptoprojecten in een vroeg stadium hadden geen netwerk van durfkapitaal en geen openbare markt. Een ICO stelde iedereen in staat om overal ter wereld in te stappen, zonder accreditatievereisten. Die openheid trok oplichters aan, naast de ontwikkelaars. De hausse van 2017 bracht miljarden op, maar een groot deel van die projecten verdween binnen een jaar van het toneel. Toezichthouders grepen in. De SEC spande rechtszaken aan tegen Telegram, Kik en anderen. Het juridische landschap verschoof naar SAFT's, private verkopen en airdrops. ICO's vinden nog steeds plaats in gunstigere rechtsgebieden, maar ze zijn een schim van hun vroegere omvang.

ICO's versus andere vormen van fondsenwerving

• ICO — openbare verkoop van tokens, vaak niet geregistreerd, hoog risico
• IEO — een door een beurs georganiseerde verkoop met een selectieprocedure.
• IDO — lancering van een gedecentraliseerde beurs, zonder toestemming.
• VC-ronde — particuliere investering, aandelen of tokens met vestingperiode.

De structuur is minder belangrijk dan het project zelf. Een tokenverkoop met een duidelijk product en vergrendelde teamtokens is een beter teken dan een flitsende website en een aftelklok.