Een personage loopt over een houten vloer. De voetstappen zijn niet opgenomen op de set. Het zijn Foley-geluiden. Foley is het nabootsen van alledaagse geluiden die in de nabewerking worden toegevoegd. De techniek is vernoemd naar Jack Foley, een geluidseditor bij Universal Studios die de techniek in de jaren 20 ontwikkelde. De geluiden omvatten voetstappen, geritsel van stof, openslaande deuren, rinkelende glazen en het geluid van stoten. Ze worden in een studio opgenomen, synchroon met het beeld, door een Foley-artiest.

Foley-geluiden zijn nodig omdat de geluiden die op de set worden opgenomen vaak onbruikbaar zijn. De boommicrofoon pikt dialogen op, geen voetstappen. De set is lawaaierig. De schoenen van de acteur passen niet bij het personage. De regisseur wil een specifiek geluid dat in de echte wereld niet bestaat. Foley-geluiden vervangen de ontbrekende geluiden en versterken de bestaande. Het voegt textuur, realisme en emotionele impact toe.

Foley-artiesten werken in een speciaal uitgeruste studio, een zogenaamde Foley-studio. Ze kijken naar de beelden en voeren de geluiden in realtime uit. Ze gebruiken diverse rekwisieten: schoenen, doeken, glaswerk, deuren en grind. Ze lopen mogelijk over verschillende ondergronden om de stappen van het personage na te bootsen. Ze pletten bijvoorbeeld een kool om een ​​vuistslag te simuleren. Ze breken een wortel om een ​​botbreuk te simuleren. Het werk is creatief en fysiek. Het vereist timing, verbeeldingskracht en een goed gehoor.

Foley is een van de meest onzichtbare technieken in de filmwereld. Als het werkt, merkt het publiek het niet. Ze geloven gewoon in de wereld. Als het mislukt, voelt de film hol aan. Foley is het geluid van de realiteit in een geconstrueerde wereld.