Twee patiënten met dezelfde vorm van kanker krijgen hetzelfde medicijn. De ene reageert goed, de andere niet. Gepersonaliseerde geneeskunde stelt de vraag waarom. Het stemt de behandeling af op het individu, waarbij genetische, moleculaire en klinische informatie wordt gebruikt om het juiste medicijn in de juiste dosering voor de juiste patiënt te kiezen. Het wordt ook wel precisiegeneeskunde genoemd.

De aanpak is gebaseerd op biomarkers en diagnostiek. Een genetische test kan een mutatie identificeren die een tumor vatbaar maakt voor een doelgerichte therapie. Een farmacogenomische test kan voorspellen hoe een patiënt een geneesmiddel zal metaboliseren. Een vloeibare biopsie kan de respons op de behandeling in de loop van de tijd volgen. De data vormen de basis voor de besluitvorming, in plaats van een standaardprotocol dat voor iedereen geschikt is.

Gepersonaliseerde geneeskunde verandert de kankerzorg nu al. Herceptin voor HER2-positieve borstkanker, Keytruda voor tumoren met een defect in het DNA-reparatiemechanisme en Tarceva voor EGFR-mutante longkanker zijn daar voorbeelden van. Het wordt ook gebruikt bij zeldzame genetische aandoeningen, waarbij een precieze diagnose de behandeling kan sturen. Bij infectieziekten kan het het juiste antibioticum identificeren voor een resistente infectie.

De uitdagingen liggen in de toegankelijkheid en gelijkheid. Genetische testen zijn duur en niet alle patiënten kunnen ze betalen. Gegevensprivacy is een punt van zorg. En de bewijsbasis groeit nog steeds. Gepersonaliseerde geneeskunde is geen wondermiddel. Het is een verschuiving naar preciezere en effectievere zorg.