Een kolom is een verticaal constructie-element dat de belasting van boven naar de fundering overbrengt. Het is een van de oudste constructie-elementen in de architectuur. De Grieken hakten ze uit steen, de Romeinen verfijnden hun proporties en moderne ingenieurs bouwen ze van staal en gewapend beton.

Kolommen werken voornamelijk op basis van druk. Een belasting die aan de bovenkant wordt uitgeoefend, wordt door het materiaal naar de basis overgebracht. Als de kolom kort en dik is, wordt deze samengedrukt. Als hij lang en slank is, buigt hij door. De verhouding tussen lengte, vorm en materiaal bepaalt hoeveel belasting de kolom kan dragen.

Kolommen kunnen zich binnen of buiten bevinden, zichtbaar of verborgen zijn. In veel gebouwen zijn ze weggewerkt in muren of strak afgewerkt. In andere gebouwen worden ze juist benadrukt – de zichtbare betonnen kolommen van een parkeergarage, de stalen kolommen van een industriële loods.

Verbindingen zijn essentieel. Een kolom moet zijn belasting overbrengen op de fundering en de belastingen van de balken en vloerplaten erboven opnemen. Slecht ontworpen verbindingen kunnen leiden tot bezwijking, vooral bij aardbevingen of windbelasting.